Podsumowanie roku i plany na 2022

 Jak nakazuje moja własna tradycja, w sylwestrowy wieczór czas na podsumowanie mojej blogowej działalności — to już 8 z kolei!

• W tym roku Historie Pisane Piórem (w momencie, w którym piszę te słowa) zostały wyświetlone 12.5 tysiąca razy (łącznie od momentu założenia bloga: 581 tysięcy).
• Posty skomentowano 76 razy (łącznie: 2.77 tysięcy).
• W sumie opublikowałam 7 postów (łącznie: 256), w tym:
  ~ 1 część 4 pór roku,
  ~ Górską pułapkę, czyli one shot z Wizardess Heart,
  ~ Już dobrze, Nico, czyli one shot z uniwersum Percy'ego Jacksona,
  ~ recenzję książki Apollo i boskie próby. Wieża Nerona.

Nie jestem zachwycona tymi danymi, ale muszę przyznać, że ten rok pod pewnymi względami nie był dla mnie łaskawy. Trudno jest mi więc pisać o blogowych planach na 2022, skoro ostatnio realizacja jakichkolwiek planów ewidentnie mi nie wychodzi. Mimo wszystko chciałabym chociaż:

1.  dokończyć 4 pory roku
2.  kontynuować Stray Souls

Pozostaje mi jedynie mieć nadzieję, aby nowy rok okazał się lepszy od aktualnego. I tego samego życzę Wam wszystkim, którzy to czytacie. Szczęśliwego Nowego Roku! ♥

Już dobrze, Nico

Z dziećmi Apollina był jeden problem. Były głośne, pewne siebie, uparte i niezwykle pogodne. Okay, to trochę więcej niż jeden problem, ale w każdym razie w taki właśnie sposób postrzegał je Nico. A przynajmniej jedno z nich — Willa Solace’a.

Nico naprawdę nie rozumiał, dlaczego ten irytujący, niczym niezrażony heros postanowił uczepić się akurat niego. To nie tak, że Nico jakoś specjalnie starał się, żeby zniechęcić do siebie innych — zwykle wystarczało samo jego pochodzenie, by dobrowolnie trzymali się na dystans. Z jednej strony, gdzieś w głębi serca sprawiało mu to ból, ale z drugiej przynajmniej miał dzięki temu spokój. Tak to sobie tłumaczył. Dlatego nie pojmował fenomenu w postaci Willa, który wracał do niego niczym ciągle uśmiechnięty bumerang, to dopytując go o stan jego zdrowia, upewniając się, że nie używa „mrocznych mocy”, to znowu zapraszając do dołączenia do swojej drużyny w czasie różnego rodzaju gier. I nigdy, ale to nigdy nie uciekał wzrokiem, kiedy Nico posyłał mu swoje firmowe spojrzenie pod tytułem „jam jest syn Hadesa, zważaj na swe czyny i słowa”.

Rick Riordan — Apollo i boskie próby. Wieża Nerona [recenzja]

 Recenzję tego tomu zapowiadałam, zdaje się, jeszcze w zeszłym roku, zaraz po tym, gdy ukazał się w Polsce — niestety, jak już wiecie, ostatnie miesiące studiów dały mi nieźle w kość i dopiero teraz miałam okazję przeczytać go do końca. Muszę jednak przyznać, że sama też trochę odwlekałam to czytanie, bo chociaż byłam niezmiernie ciekawa, jak się zakończy, nie chciałam tak szybko kończyć mojej przygody z Apollinem. Niestety, wszystko ma swój kres.
Z bólem serca zapraszam do przeczytania poniższej recenzji piątego i ostatniego zarazem tomu serii Apollo i boskie próby!

Tak, tym razem dodałam własne zdjęcie omawianej książki, ponieważ z tymi internetowymi bywają problemy (np. po jakimś czasie lubią sobie znikać). Jako tła użyłam swojej koszulki z Obozu Jupiter :D

Górska pułapka

Był wczesny ranek, gdy otrzymałam wiadomość z pilnym wezwaniem do dyrektora. Zaspana rozejrzałam się po pokoju. Przez zaciągnięte w oknach zasłony wkradały się do środka promienie dopiero co wzeszłego słońca, oświetlając zakopaną w pościeli po drugiej stronie pokoju, smacznie śpiącą Amelię. Zazdroszcząc  jej w duchu, odłożyłam pustą już teraz kartkę na blat stolika nocnego i z niechęcią wygramoliłam się z łóżka. Obmyłam twarz, licząc, że zimna woda mnie rozbudzi (nie rozbudziła), uczesałam włosy i wciągnęłam na siebie mundurek Prefekta. O śniadaniu mogłam na tę chwilę zapomnieć, ponieważ na nic nie miałam już czasu, jeżeli nie chciałam się spóźnić.